Евагриј се плашел, укорувајќи го, Господ да не му рече:

„Ти боледуваше од суета, и Јас ти го дадов лекарството на униженоста, за да се очистиш преку него. Но ти не беше излекуван, затоа што не сакаше да Me послушаш.”

– Треба да знаеме дека никој не ни ja кажува точната вистина, освен оној што нѐ прекорува.

Господ, Кој ги испитува срцата и утробите, макар сите луѓе да нѐ фалат и да нѐ нарекуваат блажени, знае, сепак, оти сме достојни за прекор и за презир.

Ако ми речат: „Ти си ги направил тие и тие работи,”

јас ќе им одговорам: „Но што е добро од тоа што сум го направил јас?”

– За мене говорат лаги, само оние што ме фалат и што ме нарекуваат блажен, a за мене ја говорат вистината само оние што ме укоруваат и што ме понижуваат.

Дури и тие не можат да ја опфатат сета вистина за мене, зашто не го знаат сето зло што е скриено во мене.

Ако го дознаат, не сето море од малите лоши дела, туку само еден дел од нив, тие би се исплашиле и згрозиле од грозотијата и смрдеата на мојата душа.

Доколку сите членови на човечките тела се претворат во јазици, за да нѐ прекоруваат, јас сум уверен, дека и тогаш не би можеле целосно да ја искажат нашата паднатост.

Затоа, секој оној што нѐ укорува, само нешто укорува од сето она што е за укорување, зашто тој не може да го знае сето тоа.

Ако многустрадалниот Jов рекол:

Исполнет сум co бесчестија, – a штом е полно, тоа значи дека е веќе надмината секоја мерка; а што да кажеме ние кои сме бездна на секое зло?

– Ѓаволот нѐ смирил co секое зло и co секој грев; треба да им бидеме благодарни на луѓето што нѐ смируваат co понижувања, зашто благодарните за својата униженост – му ja кршат и му ja здробуваат главата на ѓаволот.

Светите оци рекле: „Ако смирението се спушти во пеколот, и пеколот ќе се издигне до небесата.

Исто така, ако гордоста се издигне до небесата, тогаш и небесата ќе бидат симнати во пеколот.

Зашто, кој може да го натера смирениот и понижениот да похули против некого и да се осмели да понижи некого?

Што и да претрпи смирениот, колку и да го навредат и да го понижат, тој нема да похули и да понижи никого, туку тоа ќе му биде повод – самиот себеси да се прекорува и да се понижува.

Покрај ова, авва Зосим говореше, дека авва Мојсеј, кога свештениците го избркале, велејќи му да излезе од олтарот, тој тогаш почнал да се унижува себеси и да си вели:

„Добро постапија тие co тебе, – ти, кому му е црна кожата!

Ти што не си човек, не оди меѓу луѓето. Ете така, добро ти направија.”

 

Блажениот авва Зосим Палестински